Kailan lang ay nadaan ako ng baluarte, sa tapat ng Bulletin at DOLE. Wala pa ring nagbago. Ang mga moog ay moog pa rin. Malimit na laman pa rin nito ang mga magkakarelasyon, magkakaibigan, magkakaklase. May init pa rin ang mga bato nito sa tuwing sila'y uupuan. May mangilan-ngilang ibong dumaraan. Tanaw ko pa rin ang maliit na bahagi ng Gusaling Villegas, ang tuktok ng Manila Hotel, orasan ng City Hall, pulang bubungan ng Pambansang Museo, at ilang gusaling hindi pamilyar sa akin ang pangalan. Dama ko pa rin ang haplos ng hanging dapit-hapon na may dalang magkahalong lamig at alinsangan. Tulad din ng dati, sa paboritong lugar ko inilagak ang kaunting oras ng pagpapaalis-hapo. Lugar kung saan makikita ang ilang punong saging at niyog at ang luntiang damuhan. Kung saan tawanan at kuwentuhan lang ng iba pang nakatambay at ilang busina ng sasakyan ang kayang makuha ng iyong pandinig. Ilang sandali pa'y nilisan ko na ang pook. Nagbabadya na kasi ang mga ulap sa nalalapit nitong pagdidilig. Wala pa ring nagbago... kung mayroon man, hindi na marahil nahagip ng aking mapanuring paningin.


*** A repost from my old blog.